23 września 2009 roku Zespół Wang wyjechał na Łotwę, na zaproszenie ks. biskupa Einarsa Alpe. Zaproszenie było efektem spotkania i poznania się z księdzem Edwinem Pech, na jednej z konferencji kościelnych w Dreźnie.

Wyjazd ten wpisał się w kalendarium obchodów 25-lecia działalności Zespołu Wang, który to jest obchodzony tego roku.

Jako, że trzeba było pokonać ponad 1200 km, pierwszy nocleg zaplanowany został w Suwałkach, w pokojach gościnnych tamtejszej Parafii Ewangelickiej.

Następnego dnia rano udaliśmy się w dalszą podróż, z przerwą na Litwie w miejscowości Jurbarkas. Odwiedziliśmy naszych znajomych ks. Mindaugasa i Laurę Kairiari, którzy obecnie pracują w tamtejszej Parafii Ewangelickiej, a poprzednio pracowali w Wilnie, gdzie też trzy lata temu Zespół Wang był na koncertach. Było to bardzo miłe spotkanie, tym bardziej, że rzadko mamy okazję się widzieć. Spotkała nas miła niespodzianka- na obiad były zeppeliny, narodowa potrawa Litwinów. Bardzo smaczne! Ksiądz Mindaugas Kairiari opowiedział o miejscowej Parafii, pokazał swój kościół, który jest w trakcie budowy.

Przez wiele lat jego budowa została wstrzymana w związku z brakiem pieniędzy. Budynek parafialny zamieniono w czasie komunistycznym na więzienie polityczne. Ks. Mindaugas Kariari jest Dyrektorem Diakonii a jego żona Laura dyrektorem Muzyki Kościelnej Kościoła Luterańskiego na Litwie. Oprócz wyremontowanego Domu Parafialnego, nowocześnie wyposażonego kościoła w ogrzewanie podłogowe, Parafia remontuje dom dla samotnych matek.

Dalsza podróż to już prosto do stolicy Łotwy Rygi. Tam wieczorem oczekiwał na nas ksiądz biskup Einars Alpe. Po wspólnej kolacji czekał nas jeszcze wieczorny spacer po Rydze. Jest to piękne europejskie miasto.

Następnego dnia mieliśmy możliwość podziwiać miasto w świetle dziennym. Wywarło na nas naprawdę duże wrażenie. Tylu secesyjnych kamienic, pięknie odrestaurowanych i utrzymanych, w jednym mieście jeszcze nie widzieliśmy.

Miasto jest bardzo czyste, bez śmieci i żadnych graffiti, przynajmniej w centrum.

Poznaliśmy trochę zabytków i historii tego miasta. W latach 30-tych XX wieku nazywane było małym Paryżem.

Każdy z nas miał swoje wyobrażenia o tym mieście – posowiecka bieda, brud itp., a tu taka niespodzianka!

Po południu pojechaliśmy do nadmorskiego kurortu Jurmala, który w czasach radzieckich był dostępny tylko dla Rosjan. Dziś sytuacja jest zupełnie inna.

Wieczorem odbył się też pierwszy koncert Zespołu Wang, a po nim spotkanie w Domu Parafialnym. Były bardzo ciekawe rozmowy w języku niemieckim, angielskim i rosyjskim. Zostaliśmy bardzo serdecznie przyjęci.

Następny dzień to spacer nad morzem i pustej już plaży o tej porze roku. I cóż, znowu w drogę, tym razem do Balvi, miasteczka, w którym nasz opiekun i przewodnik, ks. bp Alpe był proboszczem przez 17 lat.

W drodze zwiedziliśmy też bardzo ładne zabytkowe miasteczko w Cesis. Tam po raz pierwszy w historii Łotwy na miejscowym zamku zawisła flaga narodowa.

Wieczorem kolejny koncert a potem kolacja i wspólne zabawy w domu ks. biskupa Alpe, z całą jego rodziną.

Następny dzień to już niedziela i wyjazd do kościoła w Tilży, położonego w małej wiosce przy granicy rosyjskiej. Mieliśmy możliwość uczestniczenia w nabożeństwie konfirmacyjnym. Do konfirmacji przystąpiło 15 młodych ludzi w wieku 17-19 lat. Poznaliśmy też trochę miejscowych zwyczajów, m.in. to, że świadectwa konfirmacyjne wręczane są przed kościołem, już po zakończeniu nabożeństwa. Kwiaty otrzymują konfirmanci i księża.

Prezenty dla Konfirmantów są bardzo skromne: najczęściej tylko kwiaty, czasem książka lub płyta CD z muzyką, ewentualnie drobna kwota pieniędzy.

Po uroczystości w kościele, zostaliśmy zaproszeni do Domu Parafialnego na poczęstunek, zorganizowany prze rodziców jednego z konfirmantów. Było bardzo serdecznie i rodzinnie. A wieczorem czekał nas jeszcze udział i śpiew na nabożeństwie w Balvi.

W poniedziałek rano wyruszyliśmy w drogę powrotną, zatrzymując się w Daugavpils i zwiedzając katedrę Marcina Lutra, która jest siedzibą biskupa diecezjalnego Alpe.

W czasach radzieckich kościół został zamieniony na szkołę boksu. W miejscu, gdzie dziś jest ołtarz była arena, podłoga zasypana była piaskiem, okna zabite deskami! Straszne!

Dziś katedra została pięknie odnowiona, ale jest w niej bardzo skromny wystrój, w niczym nieprzypominający katedr i kościołów na zachodzie Europy.

Po ostatniej modlitwie i błogosławieństwie na drogę pojechaliśmy do Mikołajek, na nocleg w tamtejszym Domu Gościnnym. We wtorek po śniadaniu daliśmy koncert dla pensjonariuszy i pracowników Domu Opieki.

Zostaliśmy pożegnani przez ks. prob. Bogusława Juroszka i następnie powitani w Sorkwitach przez ks. radcę Krzysztofa Mutschmanna. Zwiedzanie tego centrum obozów młodzieżowych i zabytkowego kościoła było dla niektórych uczestników powrotem do miłych przeżyć z lat młodzieżowych, ale większość zespołu Wang była po raz pierwszy na pięknych Mazurach.

Dzieląc się wrażeniami, zwróciliśmy uwagę, iż kryzys na Łotwie jest rzeczywiście bardzo widzialny. Poza Rygą jest bardzo ubogo. Pokonując setki kilometrów w podróży po tym kraju, mieliśmy możliwość obserwacji tego, co wokół. Nie były to widoki godne pozazdroszczenia. Jest takie powiedzenie, że podróże kształcą. To prawda. Poznaliśmy nowy kraj, nowych ludzi, pozbyliśmy się uprzedzeń, ale też na nowo doceniamy to, co mamy u siebie, w naszym Kościele, w naszym kraju, w domach.

Wielkie wrażenie na wszystkich uczestnikach naszej wyprawy zrobił fakt, że przez cały czas był z nami ksiądz biskup Einars Alpe. To On zorganizował dla nas cały pobyt, troszczył się o nas, był naszym przewodnikiem i serdecznym rozmówcą, który szczerze dzielił się z nami swoimi radościami, lecz też i wielkimi problemami całego Kościoła Ewangelickiego na Łotwie. Jesteśmy z Wami w modlitwie.

Panu Bogu zaś niech będą dzięki za opiekę nad nami przez te 3000 km pokonanych w trakcie tej podróży. Dzięki za siły i energię potrzebną do zniesienia trudów podróży.

Dzięki za możliwość chwalenia i uwielbiania Ciebie, Boże, poprzez naszą pieśń, tak daleko od domu, gdzie byliśmy pierwszymi Polakami, którzy odwiedzili miejscowe zbory ewangelickie. Dzięki Ci Panie!

Bogusława Pech

Foto: Andrzej Gniewek, Harry Gerstenstein, ks. Edwin Pech